بحر طویل
سقاک الله ای دیارکه از دور روزگار
تهی مانده ای ز یارمن و جان بی قرار
به گرد تو اشکبارچه پنهان چه آشکار
چو ابری که در بهارکند گریه بر چمن
به هر منزل و مقامکه آن سرو خوشخرام
به یاران نشسته رامبه عشرت گرفته جام
وزان جام شادکامبه جایی نهاده گام
برآنجای صبح و شامنهم روی خویشتن
درین دلگشا محلچو فردوس بی بدل
ز دوران پر حیلچه بینم بجز خلل
کنم تا برد اجلسر رشته امل
گهی ناله بر طللگهی گریه بر دمن
به هر جا زمین نشینشد آن یار نازنین
به چشم من غمینکه دارد به تیغ کین
به جانم غمش کمینخس و خار آن زمین
به از سرو و یاسمینبه از سنبل و سمن
دلی دارم ای نسیمز هجران او دو نیم
چو هر بزم را ندیمتویی ناکشیده بیم
گذر کن بر آن حریمکه آن مه بود مقیم
درآن روضه نعیمبگو شرح حال من
چو آن یار دل گسلبه قتلم دهد سجل
وزآن قتل تنگدلبه رفتار معتدل
به خاکم رسد خجلبه جانش کنم بحل
ز شوقش چو گل ز گلزنم چاک پیرهن
درین خطه خطرحذر جامیا حذر
که با طبع نکته ورکنی دعوی هنر
به کف چو نبودت زرسخن گر شود گهر
کجا یار سیمبرنهد گوش بر سخن