گنج

شمارهٔ ۲۹

خوشنویسی چو عارض خوبانسخنم را به خط خوب آراست
لیک در هر غزل به سهو قلمگاه چیزی فزود و گاهی کاست
کردم اصلاح آن من از خط خویشگرچه نامد چنانچه دل می خواست
هر چه او کرده بود با سخنمبا خط او قصور کردم راست