شمارهٔ ۴۶۸
روشن شبی که شمع شبستان من شویظلمت زدای کلبه احزان من شوی
جان ریختم به پای تو از چاک سینه کاشپا در حریم سینه نهی جان من شوی
پاکان نیند درخور تو سینه ها کبابمن چون پزم خیال که مهمان من شوی
با باد همنفس نکنم سویت آه راترسم چو زلف خویش پریشان من شوی
حیرانیم خموش کند ورنه پیش توچندان کشم نفیر که حیران من شوی
چون طوطیان به شکر تو شکر شکن شومگر زان دهان و لب شکرستان من شوی
جامی نیم به ملک سخن خسروم خوش آنکز خط خوب خواجه دیوان من شوی