شمارهٔ ۴۴
مرا هر لحظه زخمی بر دل از پیکان او بادااگر جانم رود گو رو بقای جان او بادا
اگر فرمان دهد خطش به خونریز وفادارانچو خامه جمله را سربر خط فرمان او بادا
چو شب بر آستانش سر نهم ذوق غلامی رابه گردن طوقم از دم سگ دربان او بادا
به دامانش نشاید کرد کار خون فشان چشممبه جاروب مژه فراشی میدان او بادا
چو از باد خزان باغ و بهار از هم فروریزدبهار باغ عمرم غنچه خندان او بادا
همی رفت از لطافت خوی فشان واندر دعا خلقیکه کشت ناامیدان خرم از باران او بادا
بجز وصف جمالش نگذرد بر خاطر جامیتماشاگاه جان عاشقان دیوان او بادا