شمارهٔ ۲۰۸
دنت منازل من کنت منه بالاشواقگذشت مدت هجران و روزگار فراق
برآمد از مدد بخت و یاری توفیقمراد خاطر مجروح عاشق مشتاق
به صبر جفت شدیم ار چه پیش ازین می بودزطاق ابروی او دور طاقت ما طاق
گرفت آن که چو جان در درون دل جا داشتبه سان مردمک اندر سواد دیده وثاق
جدا ز طلعت طاق ابروان چه سود کندکه بر فلک کشی از سنگ و خشت طاق و رواق
هری مقام حسینی لقب شهنشاهیستکه می زنند نوای محبتش عشاق
ازان مقام مکن راست جامیا آهنگسوی حجاز که از ساز رفت راه عراق