شمارهٔ ۹۹۷
آسوده دلا حال دل زار چه دانیخوان خواری عشاق جگرخوار چه دانی
شب تا به سحر خفته به خلوتگه نازیبی خوابی این دیده بیدار چه دانی
هرگز نخلیده به کف پای تو خاریآزردگی سینه افگار چه دانی
ای فاخته پروازکنان بر سر سرویدرددل مرغان گرفتار چه دانی
کار دل رندان بلا دیده بود عشقای زاهد مغرور تو این کار چه دانی
نادیده ز خاک ره او کحل بصیرتبا بی بصری لذت دیدار چه دانی
جامی تو و جام می و بیهوشی و مستیراه و روش مردم هشیار چه دانی