شمارهٔ ۹۳۴
ای مرغ سحر چند کنی ناله و زاریاز درد که می نالی و اندوه که داری
گر هست تو را شوق گلی خیز چو بلبلبگذر به تماشاگه گل های بهاری
چون فاخته گر شیفته سرو روانیاینجا چه کنی طرف چمن را چه گذاری
نی نی غلطم هست تو را نیز غم و دردزان مه که چو گل بهر سفر بست عماری
غم نامه هجران به پر و بال تو بستمزنهار که آن را به سگانش بسپاری
من نیز چو تو سوخته داغ فراقمخواهم که چو آنجا برسی یاد من آری
گر قصه جامی ز تو پرسد خبرش دهکافتاده ز هجر تو به صد محنت و خواری
دارد به رهت دیده امید که روزیباز آیی و بر وی نظر لطف گماری