شمارهٔ ۸۰۲
چون نیست بخت آنکه من یک دم شوم همراز توبا دیگران می کن سخن تا بشنوم آواز تو
چشمت چو خصم جان شود لب را بگو خندان شودتا ترک جان آسان شود بر عاشق جانباز تو
خواهم ز تو گویم غمی لیکن ندارم محرمیکو بخت مقبل تا دمی سازد مرا همراز تو
نازی بکن ای غمزه زن گرچه رود جانم ز تنجان من و صد همچو من بادا فدای ناز تو
تو طایر قدسی و کس بر تو ندارد دسترسگسترده ما دام هوس کین سو فتد پرواز تو
صد دل شکار خود کند صد رخنه در جان افکنداز غمزه چون ناوک زند چشم شکارانداز تو
چون پرده بگشایی ز رو جامی فتد در گفت و گوتو گلشن حسنی و او مرغ سخن پرداز تو