شمارهٔ ۲۳۲
دور از رخ تو چنانم ای دوستکز هستی خود به جانم ای دوست
صبر از همه نیکوان توانملیک از تو نمی توانم ای دوست
خواهم که به روز وصل پیشتغمنامه هجر خوانم ای دوست
پیش تو هنوز نارسیدهاز کار فتد زبانم ای دوست
گفتی ز غمم دل تو چون استدل پیش تو من چه دانم ای دوست
دامن مفشان ز من که خواهمجان در قدمت فشانم ای دوست
جامی سر خود نهاده بر دریعنی سگ آستانم ای دوست