بخش ۵۱ - مناجات در انتقال از شکر و سپاسداری به خوف و ترسگاری
ای کشیده به جهان خوان کرمحاضر خوان تو الوان نعم
نعم و شکر نعم هر دو ز توستنشود جز به تو این کار درست
شکرگویان تو را جرم زبانیک نواله ست ازان خوان به دهان
چون نواله ز نوا نیست جدازان نواله ست جهانی به نوا
گرچه جامی بود از هیچ کسانزان نواله به نواییش رسان
گر به آتش نکنی غور رسیبه کسی کی رسد از هیچ کسی
به جمال نعمش بینا کنبه سپاس نعمش گویا کن
روز و شب با نعمش همدم داربه سپاس نعمش خرم دار
ور کشد پا ز ره شکر ز طوفزخم بر دل زنش از خنجر خوف