بخش ۱۲۹ - مناجات در انتقال به خاتمه
ای به لطف انجمن جان آرایتیغ مهرت چمن دل پیرای
دست جودت ز ازل نخل نشانتا ابد بر سر ما نخل فشان
گرچه از خار ستم بینا نیمزیر نخل تو رطب چینانیم
در رطب ریزیت از نحل کرمگر کشد خار ستم تیغ چه غم
کلک جامیت ز نخلت شاخیریخته تازه رطب گستاخی
نسزد زین رطب شهد آمیزکار محرور حسد جز پرهیز
آن زمان کش رود این کلک ز دستیابد این شاخ رطب ریز شکست
چشم دارد که به جای رطبششهد ریزی ز شهادت به لبش
وان نفس کش ببرد عرق حیاتتیغ ان اجل الله لآت
کنی از همت رحمت املشختم بر خیر کتاب اجلش