بخش ۱۲۶ - مناجات در انتقال از خود به مطالعه کنندگان
ای رهایی ده هر بیهوشیمهر بر لب نه هر خاموشی
به هوای تو سخن کوشی مابه تمنای تو خاموشی ما
گر تو در حرف تهی لطف شگرفلجه ژرف شود چشمه حرف
ور بر آفاق زنی حمله بیمقاف تا قاف شود حلقه میم
بعد توست اصل همه تنگی هاقرب تو مایه یکرنگی ها
دل جامی که بود تنگ از توعندلیبیست غم آهنگ از تو
بال پروازش ازین تنگی دهنکهتش از گل یکرنگی ده
دوز از تار فنا دلق او رابرهان از خود و از خلق او را
عیبش از بی هنران ساز نهانوز گمان هنرش باز رهان
تا ز عیب و هنر خود آزادزید اندر کنف فضل تو شاد