بخش ۹۰ - اشارة حرفیة الی الالف
«الف » اسم پیشتر از «با»بود بسیار ظاهر و پیدا
«بی » چو آمد پدید الف در بسممختفی گشت همچو جان در جسم
بود پیش از وجود خلق جهانسر وحدت چنانکه بود عیان
حکم کثرت چو یافت وصف ظهورسر وحدت شد اندر آن مستور
نور وحدت ز کثرت ظاهرگرچه بس ظاهر است و بس قاهر
لیک شیطان به مکر و زرق و حیلپوشد آن را ز دیده احول
اینست آن سر که سایلی آگهاز نبی در حروف بسم الله
چون ز نا بودن «الف » پرسیدگفت شیطانش از میان دزدیدن