بخش ۵۴ - اشارة الی ما قاله بعض کبراء العارفین فی معنی قوله تعالی «یا ایها الناس اتقوا ربکم » الایة ان الامر ذم و حمد فکونوا وقایته فی الذم واجعلوه وقایتکم فی الحمد تکونوا ادباء عالمین
متقی نفس خویش را چو شناختدر شرورش وقایه حق ساخت
سپری شد به پیش حق که مدامدارد او را نگه ز تیر ملام
هر چه آمد ز جنس نقصان پیشداشت مسند به نفس ناقص خویش
گرچه در کیش صاحب تفریدآن تقاضا همی کند توحید
که همه فعل ها چه زشت و چه خوببی وسایط به حق بود منسوب
لیک از آنجا که شیوه ادب استنسبت فعل شر به حق عجب است
همچنین از مقوله افعالهر چه دید از قبیل خیر و کمال
ساخت خاطر تهی ز وایه خویشکرد حق را در آن وقایه خویش
نزد از نفس و فعل نفس نطقداشت بی واسطه مضاف به حق
تا نیفتد در آن فساد و خللاز ظهور و غرور نفس دغل
نزند سر ریا و عجب ازویگرددش نامه رعونت طی