بخش ۱۹ - در کشف و اظهار آنکه در نفس کلمه طیبه لااله الاالله اشارتی هست به ستر و اخفای آن
حرفها را به وقت نطق و بیانشفه آمد منصه اعلان
گر تأمل کنی درین کلمهبنگری حال حرفهاش همه
بی گمان دانمت به آن گرویکه یکی نیست زان میان شفوی
مخرج حرفهاش جز شفه استنسبت آن سوی شفه سفه است
وین اشارت بدان بود که مدامبایدش در حریم ستر مقام
این سبق پیشه کن چه روز و چه شببی فغان زبان و جنبش لب
پیش روشندلان بحر صفاذکر حق گوهر است و دل دریا
پرورش ده به قعر آن گهریکه نیاید به لب ازان اثری
تا خدا سازدش به نصرت و عونگوهری قیمتش فزون ز دو کون