بخش ۱۳۵ - در مذمت آنان که همت ایشان بتمام مصروف شراب است و طعام
خواجه را بین که از سحر تا شامدارد اندیشه شراب و طعام
شکم از خوشدلی و خوشحالیگاه پر می کند گهی خالی
فارغ از خلد و ایمن از دوزخجای او مزبله ست یا مطبخ
کار او بهر نفس پروردنروز و شب ریدن است و یا خوردن
معده فاسد ز اشتهای دروغمی دهد تیز و می زند آروغ
زین دو باد عفن ز طبع کثیفداد بر باد نقد عمر شریف
بس که زد معده بر دماغش دودروزن عقل شد بر او مسدود
شهرت بطن کان بود بطنهتذهب بالذکاء و الفطنه
چون شود پر ز نان و آب شکمگردد از سینه علم و دانش کم
خود چه دانش بود در آن سینهکه بود جای شهوت و کینه
ور بود دانشی ز جهل کم استزانکه از بهر فرج یا شکم است
دانش خویش را چو خرج کندبهر شهوات بطن و فرج کند
هر که را بنگری ز دشمن و دوستقیمت او به قدر همت اوست
هر که را همت آن بود که مدامرودش در درون شراب و طعام
قیمت او اگر بیفزایدآن بود کز درون برون آید
چه ازین زشتتر بود به جهانکه طفیل شکم کنی دل و جان
دل و جان بهر آب و نان خواهیعقل و دین بهر انی و آن کاهی
همت تو همه شکم باشدهر چه غیر از شکم عدم باشد