بخش ۱۳۰ - در بیان آنکه مرویست از حضرت رسالت صلی الله علیه و آله و سلم که گفت لقیت ابراهیم لیلة اسری بی فقال یا محمد اقراء امتک منی السلام و اخبر هم ان الجنة طیبة التربة عذبة الماء و انها قیعان و ان غراسها سبحان الله و الحمدلله و لااله الا الله و الله اکبر، رواه الترمذی
یاد کن آنکه در شب اسرابا حبیب خدا خلیل خدا
گفت: گوی از من ای رسول کرامامت خویش را ز بعد سلام
که بود پاک و خوش زمین بهشتلیکن آنجا کسی درخت نکشت
خاک او پاک و طیب افتادهلیک هست از درختها ساده
غرس اشجار آن به سعی جمیلسبحله حمد له ست پس تهلیل
هست تکبیر نیز ازان اشجارخوش کسی کش جز این نباشد کار
عرض فانی اند این کلماتنیست شان در دو آن بقا و ثبات
لیک حق از کمال خلاقیسازد آن را جواهر باقی
هر یکی را به صورت شجریبنماید گرفته بار و بری
باغ جنات تحتهاالانهارسبز و خرم شود ازان اشجار