بخش ۱۲۲ - در بیان آنکه قول خیر کدام است که به آن اشتغال نمایند و قول شر کدام است که از آن اجتناب کنند
قول صادر ز فاعل مختارچار نوع است گوش با من دار
یا بود خیر سامع و قاتلکه ازان قرب حق شود حاصل
قائل از وی به رفعت درجاترسد و مستمع به فوز و نجات
همچو قول رسول یا اصحابکه گرفتند ازو طریق صواب
یا گزارنده را بود نافعگرچه باشد وبال بر سامع
همچو تبلیغ وحی با کفارکه نمودند بر جحود اصرار
اجر تبلیغ یافت پیغمبرکافران را فزود کفر و بطر
یا بود خیر مستمع را لیکمر گزارنده را نیفتد نیک
همچو وعظ مرائیان زمانکه نرستند از خیال و گمان
ماند واعظ به وزر عجب و ریامستمع کار بست و یافت جزا
یا نه گوینده نی نیوشندهباشد از وی به خیر کوشنده
چون مقالات خاص و عام امروزکه بود زین قبل تمام امروز
نکند بر زبانشان جریانغیر قلماش و هرزه هذیان
بلکه کذب و نمیمه و غیبتهزل نامش کنند یا طیبت
نیست زین چار جز دو قسم نخستکاید از مرد هوشیار درست
زان دو قسم دگر ببند زبانور نه بینی ادب چو بی ادبان