شمارهٔ ۴۲ - قصیده
همه میامن این روزگار میمون بادهمه سعدت این حضرت همایون باد
برآسمان معالی و اوج برج شرفقران مشتری و آفتاب میمون باد
نثار گردون بر فرق رفعتت نرسدنثار گردون هم درخور چنو دون باد
طواف چرخ بگرد سرای میمونتچو گرد خیمه لیلی طواف مجنون باد
صدای صیت تو مساح قطر گردون گشتنفاذ امر تو سیاح ربع مسکون باد
اوامر تو سر تازیانه قدرستنواهی تو دوال رکاب گردون باد
معانی تو برون از تو هم چندستمعالی تو فزون از تصرف چون باد
نسیم خلق تو مشموم مشک اذفر شدلعاب کلک تو جلباب در مکنون باد
جهان ز کلک تو و خاتمت چو بدرقه یافتز درد حادثه تا نفخ صور مأمون باد
اگر برای تو نبود مسیر هفت انجمنه آشکوب فلک پست همچو هامون باد
عدو اگر زر نابست و گوهر ناسفتچو زر و گوهر مضروب باد و مطعون باد
بروزگار تو اندر که موسم عدلستوشاق تیغ بحبس نیام مسجون باد
ز یمن دولت بیدار و حسن تدبیرتدماغ فتنه پر از شاخهای افیون باد
گه ترشح جود تو هر سر انگشتیزهاب دجله و نیل و فرات و جیهون باد
وظیفه های ملک بر دعات مقصورستسفینه های فلک از ثنات مشحون باد
هر آن نفس که ز تو روزگار بربایدبطول عمری بردور چرخ مضمون باد
سوار ابلق چرخ ارنه در حمایت تستز لشگر حدثان بر سرش شبیخون باد
عدوت را چو دویتت قصب بناخن درچو لیقه ات درو دیوارهاش اکسون باد
ز خوان زندگی و از نواله روزینصیب دشمن جاه تو طشت و صابون باد
گه مباحثه زاسرار علم خاطر تودلیل حجت معقول و علم مظنون باد
حسودت ار بمثل هست جمله گنج روانزبهر عصمت در زیر خاک مدفون باد
زقرعه های شرائین خصم دولت توهمیشه صفحه شمشیر مرگ پر خون باد
ز شیشه های تهی فلک بدهن غرورسر عدو که بریده بهست مدهون باد
چوریش احمق او دستمال موسی شدسر مطوق او پایمال قارون باد
گه مدیح تو در جلوه معانی بکرضمیر من تتق صد هزار خاتون باد
کمینه لفظ چو مریم هزار عیسی زایکمینه حرف چونون ظرف چند ذوالنون باد
چو طبع تو همه وزنش لطیف باد و سلیسچو شکل تو همه الفاظهاش موزون باد
فزون ازین نبود جاه می ندانم گفتکه منصب و شرفت زانچه هست افزون باد
همیشه تا که قدر از بهر خیل وجودگه توالد پیوند کاف با نون باد
بقا و مدت عمر تو در علو مکانزضبط عقل وزحد شمار بیرون باد
همت بدست سخا اندرون ید بیضاهمت بسر سبزی روی بخت گلگون باد
مرا زفرت امانی بخیر محصولستترا زچرخ مقاصد بنجح مقرون باد
بدین دعا که بگفتم عقیب هر بیتیزسدره روح امین گفته یارب ایدون باد