شمارهٔ ۲۳ - مرثیت فوام الدین و تذهیب صدرالدین
مرا باری در ینحالت زبان نیستدل اندیشه و طبع بیان نیست
چگونه مرثیت گویم شهی راکه مثلش زیر چرخ آسمان نیست
زرنج دل چنان بسته زبانمکه گوئی اینزبان در این دهان نیست
چه گویم مرثیت گویم؟ نه وقتستچه گویم تهنیت؟ هم جای آن نیست
منغص شد قدوم خواجه بر ماکه با او موکب صدر جهان نیست
دریغا خواجه و تحقیق خواجهکه در روی زمین شخصی چنان نیست
دریغا لطف آن شکل و شمایلکه سروی چون قدش در بوستان نیست
دریغا آن همه لطف و مهایتکه بی او بازوی دین را توان نیست
دریغا شخص او کز وی اثر نهدریغا نام او کز وی نشان نیست
کجا شد آنهمه مردی که گفتیسپهر پیرمرد آن جوان نیست
کجا رفت آن چو طاووس خرامانکه گرد این چمن اندرچمان نیست
چنان شکل همه چیزی بگشتهستکه گویی این سرا آن خانمان نیست
چه می گویم؟ چه جای خانمانست؟که گویی اصفهان آن اصفهان نیست
دریغا آنچنان چابک سواریکه یکران حیاتش زیر ران نیست
از آن پشت شریعت شد شکستهکه اندر صف دین آن پهلوان نیست
اگر تیره است روز ما عجب نیستکه ماه صدر وشمع خاندان نیست
وگر تلخست عیش ما روا دارکه ذوق لفظ آن شیرین زبان نیست؟
تنی دانی که او رنج آزما نیست؟دلی دانی که او درد آشیان نیست
رعیت خسته است آری سبب هسترمه پرکنده اند آری شبان نیست
همه سرگشته و روی جزع نههمه دلخسته وبرگ فغان نیست
چرا دشمن همی شادی فزایدکه دشمن را ازین ضربت امان نیست
بدشمن گو مشو غره بگردونکه گردون نیز یاری مهربان نیست
فلک گر آردت روزی نوالهنگهدارش که آن بی استخوان نیست
زدزد مرگ گو ایمن مخسبیدکه بام زندگی راپاسبان نیست
فلک را هیچ روزی نیست تا شبکزاینش گونه تیری درکمان نیست
بکام کس نخواهد گشت گردونکه گردون را بدست کس عنان نیست
چه چاره جز رضا دادن بتقدیرچو تدبیر قضای آسمان نیست
از آنست اینهمه درد دل ماکه ما را اینچنین ها در گمان نیست
حقیقت این همی بایستکه جای زیست درملک جهان نیست
ایا صدری که اندر شرق ودرغربکسی مثل تو درعلم و بیان نیست
تویی آن حاکمی کزعدل وانصافنظیرت در همه کون ومکان نیست
هزاران منت ایزد را که کردستترا حاکم که مثلت در زمان نیست
هزاران سجده واجب گشت ماراکه بردی سود ودرجانت زیان نیست
بحمدالله همه کارت بکام استقوام الدین تنها درمیان نیست
تو شادان بادیا از بخت ودولتکه دریای غم ما را کران نیست
تو جاویدان بزی در حشمت وجاهاگرچه جاه دنیا جاودان نیست
جهان بیروی تو هرگز مبینامکه بی تو رونق این خاندان نیست