بخش ۴۰ - رسیدن ایرانیان و چینیان به هم

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۱۴ بیت

یکی روز ناگاه سالار چینیکی تاختن کرد بر آتبین

ز بیرون بیشه بدو باز خوردبرآمد ز ناگه ده و دار و بَرد

فزون آمد از چینیان ده هزارز ایرانیان بود سیصد سوار

یکی رزم ناگاه پیوسته شدتنی چند از ایران سپه خسته شد

چو دید آن چنان آتبین از سپاهبُنه سوی بیشه گسی کرد شاه

بجوشید و برگستوان برفگندچو باد اندر آمد به اسب سمند

خروشید کای نامداران جنگیک امروزتان کرد باید درنگ

که گر سستی آرید در کارزارنیابید از این دشمنان زینهار

وگر پیش دشمن بدارید پاینباید بریدن امید از خدای

کز اوی است پیروزی و دستگاهبه لشکر که را کرد باید نگاه؟

که ایشان گنهکار و بدگوهرندبه فرمان ضحاک جادو سرند

بسا لشکر گشن از اندک سپاهگریزند ناگاه از رزمگاه

بگفت این و از باد، اسب سمندبر آن لشکر دشمنان برفگند

اگر گرز زد، مرد را کرد پستوگر تیغ زد، سر بیفگند و دست

خلاصه

هوش مصنوعی: در یک روز ناگهانی، سالار چین به سوی آتبین حمله‌ور شد. در این حال، از جنگل به او حمله شد و او با دسیسه‌ای، ده‌ها هزار چینی را به میدان آورد، در حالی که ایرانیان تنها سیصد سوار داشتند. جنگ به طور ناگهانی آغاز شد و برخی از سپاه ایران خسته شدند. وقتی سالار چین دید که آتابین چنین وضعیتی دارد، به جنگل عقب‌نشینی کرد. سالار که شجاعت و ملاحظه‌ی خود را نسبت به دشمن می‌سنجید، به سربازانش گفت که باید درنگ کنند و از سستی اجتناب کنند. او به آن‌ها یادآوری کرد که پیروزی از خداوند است و نباید امید خود را از او قطع کنند. همچنین، او نسبت به لشکر دشمن و طرز فکرشان هشدار داد و گفت که اگر سپاه ایرانی از ترس، فرار کند، به زودی شکست خواهند خورد. سالار با صدای بلند فریاد زد که دشمن را باید شکست داد و با اراده و استقامت به جنگ ادامه داد، در غیر این صورت عواقب بدی در انتظارشان خواهد بود.