بخش ۲۸۴ - غرّه شدن کوش و آغاز نافرمانی وی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۲۰ بیت

از آن پس چو نیروی خود دید کوشز گنج و ز مردان پولادپوش

همان کانِ زر کآن خدای آفریدکه اندر جهان هیچ شاهی ندید

وز آن کوهِ سر برکشیده به ماهوز آن استواری و چندان سپاه

دلاور شد از کشور و جای و چیزبه از جای و چیز ایمنی نیست نیز

همه روز و شب گفت با خویشتنکه اندر جهان نیست شاهی چو من

چرا بود باید همی زیردستبدین لشکر و گنج و جای نشست

ز شاهان که دیدندشان تاکنوننژادم فزون است و مردی فزون

که او با سیاهان مازندرانبکوشید چندان به جنگاوران

فریدون به مردی ز من بیش نیستچنین گنج و لشکرش در پیش نیست

برابر نیامد به هنگام جنگمن این بی‌بنان را ندادم درنگ

برآوردم از مرز ایشان دماربه تیغ و به زوبین زهرآبدار

چو اندیشه در مغز او شد درازبه ایران نیامد دگر ساو و باز

نه نامه فرستاد جز گاه گاهنه چیزی فرستاد نزدیک شاه

نهانی کسی بر دبیران گماشتسر از راهِ داد و درستی بگاشت

سر راه ایران به مردان سپردنهانی فرستاد مردان گرد

اگر نامه کردی دبیری به شاهکه برگشت سالار از آیین و راه

از این پس ندارد سر کهتریبرون شد ز آیین فرمانبری

گرفتی و با نامه بردی برشهمان گه ز تن دور کردی سرش

وگر شاه از او خواسته خواستیبه پاسخ یکی نامه آراستی

که بر مرز ویران و شهر تباههزینه کنم گر فرستم به شاه؟

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن درباره‌ی شخصی است که به قدرت و ثروت خود افتخار می‌کند و خود را برتر از دیگران می‌داند. او از نیروی خود و دارایی‌های فراوانی که دارد، لذت می‌برد و به جنگ و نبردهایش اشاره می‌کند. او بر این باور است که هیچ شاهی به عظمت او نیست و از قدرتش احساس امنیت و برتری می‌کند. به علاوه، او احساس می‌کند که بر دیگران تسلط دارد و حتی تصور می‌کند که شخصیت‌های بزرگ تاریخ مانند فریدون نیز به پای او نمی‌رسند. او در ادامه، تصوراتش را درباره‌ی جنگ‌ها و پیروزی‌هایی که به دست آورده، شرح می‌دهد و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که دیگر نیازی به فرمانبری ندارد و تصمیم می‌گیرد که خود را از زیر سایه شاهان خارج کند و خودمختار باشد. این احساس خودمختاری او، به نوعی به انزوا و قطع ارتباط با دیگران منجر می‌شود.