بخش ۲۲۰ - رفتن نستوه به جنگ کنعان پسر کوش

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۱۷ بیت

فریدون ز گفتار او گشت شاددلش تازه‌تر گشت و رخ بر گشاد

بفرمود نستوه را ساختنسپاهی گزید از سر تاختن

ز گنجش بداد آن که در خورد بودسلیح سوار دلاور چو دود

سپهبد ز درگاه از آن سان شتافتکه باد بزان گرد او درنیافت

از آن، تازیان آگهی یافتندسوی شاهشان تیز بشتافتند

چو آن آگهی سوی کنعان رسیدرخش گشت مانندهٔ شنبلید

بدانست کز بهر او تاخته‌ستچنان لشکری کینه‌کش ساخته‌ست

ز کار پدر یکسر آگاه بودکه آزرده از وی دل شاه بود

شکسته سپاهش بدان سان دوبارکه خیره شد از وی دل روزگار

از این راز کنعان بترسید سختبیابان گرفت و رها کرد رخت

سوی حضرموت و بیابان شتافتسپهبد بیامد مر او را نیافت

چو بنگاه برجای بگذاشتندسپاه و سپهدار برگاشتند

وز آن جا به درگاه گشتند بازسپهبد چنین گفت با شاه راز

که کنعان به راه بیابان گریختگریزی کجا تیر و ترکش بریخت

بیابان چنان کاندر او آب نیستدد و دام را اندر او خواب نیست

از آن راه مردم نیابد گذرنه شیر ژیان و نه مرغ به پر

بویژه که ناساخته شد به راهچنان دادن که در راه گردد تباه

خلاصه

هوش مصنوعی: فریدون از سخنان مرد نیکو خوشحال شد و دلش تازه گردید. او فرمان داد تا لشکری فراهم کنند و از گنجینه‌های خود سلاحی برای دلاوران فراهم کرد. سپهبد با سرعت به سوی کنعان شتافت، به طوری که حتی باد هم متوجه او نشد. تازیان از این خبر باخبر شدند و به سوی شاهشان شتافتند. وقتی خبر به کنعان رسید، او فهمید که لشکری برای مقابله با او آماده شده است و از این موضوع بسیار ترسید. او به همین دلیل بیابان را انتخاب کرد و اموالش را رها کرد. سپهبد هم به دنبال او آمد اما او را نیافت و در نهایت به درگاه شاه بازگشت و به او گفت که کنعان به بیابان گریخته است. او هشدار داد که بیابان جایی نیست که کسی بتواند در آن جا ادامه دهد و خطرات زیادی در آن نهفته است.