شمارهٔ ۲۱ - تاریخ فوت

قافیه: اد۹ بیت

این جهان پیش راد مردِ حکیمهست محنت فزایِ غم آباد

زن و مرد و شَه و گدا دارندهمه از دستِ این جهان فریاد

چَشمِ عِبرت گُشا ببین که چه سانمَسنَدِ جَم بداد بر کَفِ باد

پیر زالی است نو عروس نُمایکرده در زیرِ خاک بس داماد

همه ناکام از زمانه روندهیچ کس نیست از جهان دل شاد

جامۀ مرگش آسمان دوزدهر که اندر زمین ز مادر زاد

دخترِ خاک گت دخترِ شهآن قمر طلعت فرشته نهاد

لقبش هم عزیز عُلیا بودچون به عزت قدم به خُلد نهاد

بهر تاریخ فوتش ایرج گفتجایش اندر بهشت ایزد داد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف شرایط سخت زندگی در این دنیای پر از غم و محنت می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که همه افراد، اعم از زن و مرد، ثروتمند و فقیر، از مشکلات و دردهای زندگی به تنگ آمده‌اند. او چشم عبرت گشوده و به زوال و فناپذیری دنیا می‌نگرد، جایی که حتی پادشاهان نیز از دنیا رفته و به یادگار چیزی ندارند. در ادامه شاعر به توصیف دختر خاک و مقام او در بهشت می‌پردازد و از لقب "عزیز علیا" برای او یاد می‌کند، که نشان‌دهنده‌ی جایگاه والای اوست. در نهایت، با اشاره به فوت او، ابراز امیدواری می‌کند که جای او در بهشت باشد.