بخش ۲۶۳ - شوپنهاور و نیچه
مرغی ز آشیانه به سیر چمن پریدخاری ز شاخ گل بتن نازکش خلید
بد گفت فطرتِ چمنِ روزگار رااز درد خویش و هم ز غم دیگران تپید
داغی ز خون بیگنهی لاله را شمرداندر طلسمِ غنچه فریبِ بهار دید
گفت اندرین سرا که بنایش فتاده کجصبحی کجا که چرخ درو شامها نچید
نالید تا به حوصلهٔ آن نوا طرازخون گشت نغمه و ز دو چشمش فرو چکید
سوز فغان او بدل هدهدی گرفتبا نوک خویش خار ز اندام او کشید
گفتش که سود خویش ز جیب زیان برآرگل از شکاف سینه زرِ ناب آفرید
درمان ز درد ساز اگر خسته تن شویخوگر به خار شو که سراپا چمن شوی