بخش ۲۰۶ - بندگی
دوش در میکده ترسا بچه باده فروشگفت از من سخنی دار چو آویزه به گوش
مشرب باده گساران کهن این بود استکه تو از میکده خیزی همه مستی همه هوش
من نگویم که فروبند لب از نکتهٔ شوقادب از دست مده باده به اندازه بنوش
گرد راهیم ولی ذوق طلب جوهر ماستبندگی با همه جبروت خدایی مفروش