شمارهٔ ۹۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اناید۹ بیت

مرا چو نام لبت بر سر زبان آیدز ذوق آن سخنم آب در دهان آید

در آن نفس که ز رویت حکایتی گویمز هر نفس که زنم بوی گلستان آید

به شرح زلف دراز تو در نمی‌پیچمکه زان هزار گره بر سر زبان آید

زهی گران که نگردد خراب آن ساعتکه چشم مست تو از خواب سرگران آید

چو آن دهان نگشایند هیچ تنگ شکرهزار سال اگر از مصر کاروان آید

اگر به دشت مغیلان گذر کنی روزیبه جای خار گل سرخ و ارغوان آید

ز ابروی تو نتابم به هیچ وجهی رویاگر چه بر دل من تیر از آن کمان آید

به جست و جوی تو کارم همی به جان برسیدکسی که طالب جانان بود به جان آید

کجا رسد به شبستان هر گدا شمعیکه لایق نظر خسرو جهان آید

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند. او می‌گوید وقتی که نام لبان او بر زبانش می‌آید، طعمی شیرین در دهانش حس می‌کند. زمانی که از زیبایی‌های او صحبت می‌کند، بویی خوش از گلستان به مشامش می‌رسد. شاعر در وصف زلف‌های او می‌گوید که نمی‌تواند به پیچیدگی آن‌ها بپردازد، زیرا که این تمامی داستان‌ها را شامل می‌شود. او ابراز می‌کند که فقط با نگاه معشوقه‌اش، دلش شاد می‌شود و منتظر بیدار شدن او از خواب است. اگر دهان او باز نشود، سال‌ها نمی‌تواند جای او را پر کند. شاعر همچنین می‌گوید که اگر روزی در دشت‌ها بگذرد، باید به جای خارها، گل‌های زیبا ببیند. او به شدت به جستجوی معشوقه‌اش می‌پردازد و هیچ چیزی نمی‌تواند مانع او شود. در نهایت، شاعر می‌گوید که هر کس به شبستان او نزدیک شود، لایق دیدن او نیست و فقط خود او چنین لیاقتی را دارد.