شمارهٔ ۲۱۹

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ایی۹ بیت

دانی چگونه باشد از دوستان جداییچون دیده‌ای که ماند خالی ز روشنایی

سهل است عاشقان را از جان خود بریدنلیکن ز روی جانان مشکل بود جدایی

در دوستی نیاید هرگز خلل ز دوریگر در میان جانان مهری بود خدایی

هر زر که خالص آید بر یک عیار باشدصد بار اگر در آتش او را بیازمایی

ای نور چشم بینا داری فراغت از ماما خوش بدین تمنا دائم که زان مایی

گر صحبتت فقیری جوید عجب نباشدبا عشق در نگنجد سلطانی و گدایی

ما را طمع نباشد پرسیدن و عیادتاز زلف خود نسیمی بفرست اگر نیایی

هر کاو به بوی زلفت جان را نمی‌سپارددر جان او نباشد بویی ز آشنایی

ای چون همام شهری افتاده در کمندتزین بند کس نیابد تا جاودان رهایی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره درد جدایی از دوستان و عشق سخن می‌گوید. شاعر بیان می‌کند که جدایی، به ویژه از معشوق، بسیار دشوار است و در دوستی نباید دوری و فاصله ایجاد شود. او می‌گوید که عشق حقیقی بر هر مشکل و جدایی غلبه می‌کند و محبت واقعی همیشه پابرجا می‌ماند. شاعر همچنین به تفاوت میان عشق و ارتباطات عادی اشاره می‌کند و می‌گوید فرقی میان فقیر و غنی در عشق وجود ندارد. او از معشوق خواسته که حتی اگر نتواند حضوری بیاید، از طریق بویی از خود برای او پیام بفرستد. در نهایت، شاعر به حس وابستگی و فشاری که ناشی از عشق است اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عشق می‌تواند انسان را به دام بیندازد.