شمارهٔ ۸۸۶

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: اکی۱۵ بیت

نمی ماند به مصر از پیرهن، جز تهمت چاکیسفیدی می کند در راه شوقش، دیدهٔ پاکی

به دست کوته همّت بلند خویش می نازمکه از دنیا، به چشم اهل دنیا زد کف خاکی

در آتش می گرفتم خرمن حسرت نصیبان راگر از سامان هستی، در بساطم بود خاشاکی

غبار از تربت من تا قیامت می کشد بالاکه روزی، بودم از افتادگان قد چالاکی

ز بوی خون من، می در رگ مخمور می آیدخدنگی خورده ام، از باده پیما چشم بی باکی

بیا در کوی عشق و رهن می کن دفتر دل راکه در یونان زمین عقل، نبود صاحب ادراکی

ز خورشید قیامت، نیست باکی، می پرستان رابرد ما را شراب بیخودی، تا سایهٔ تاکی

به پای شمع خود، چون شعلهٔ جواله می رقصدز آتش طلعتان، پروانه زد جام طربناکی

شکارانداز ما را، تاکی افتد رحم در خاطررگی داریم و شمشیری، سری داریم و فتراکی

به برگ لالهٔ خورشید محشر، شبنم افشاندگل داغی که دارد در نظر، روی عرقناکی

فروغ شمع جان، شد در تن آلوده ظلمانیکه باید پرتو فانوس را، پیراهن پاکی

مقیّد بیش ازین نتوان به زندان بدن بودنبکش سر ازگریبان، تابهکی چون دانه در خاکی؟

گر از دل زندگان مشربی، در ظلمت شب هاز آب زندگانی صلح کن، با چشم نمناکی

من آن دریا کشم کز باده سیرابی نمی دانمقناعت می کند از تاک، زاهد گر به مسواکی

حزین از انفعال من، نخواهد شد سفید آنجاگر صبح قیامت را، نمایم سینهٔ چاکی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و وضعیت روحی شاعر می‌پردازد و نمادهایی از عشق، شوق، رنج، و زیبایی روح را به تصویر می‌کشد. شاعر از احساسات عمیق خود و دردهایی که به دوش می‌کشد سخن می‌گوید و حسرت‌هایی را که بر دلش سنگینی می‌کند، بیان می‌کند. او به واقعیت‌های دنیوی بی‌اعتناست و بیشتر به جستجوی حقیقت و عشق می‌پردازد. همچنین از جاذبه‌های دنیاستفاده می‌کند تا به عمق معنویات بپردازد و می‌خواهد از قید و بندهای دنیایی رهایی یابد. در پایان به آگاهی از مرگ و رستاخیز اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که باید به باطن خود و ارتباط با عشق الهی توجه کرد.