شمارهٔ ۵۸۶

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ارفیض۷ بیت

هجران رسیده، کی برد از روزگار، فیضشاخ بریده را نبود از بهار، فیض

می پرورد نگاه تو هر ذرّه را چو مهرعام است دور چشم تو در روزگار فیض

اقلیم بیخودی همه فصلیش خوش هواستدیوانه می برد ز خزان و بهار فیض

مستان اگر برند ز ابر بهار فیضما می بریم از مژه اشکبار فیض

بی زخم ناوکی چه خوشی صید عشق رادل می برد ز غمزهٔ عاشق شکار فیض

ورزم به تیره بختی خود عشق، در نهانتا برده ام ز ساقی مشکین عذار فیض

نبود حزین به روزنهٔ صبح، چشم ماایجاد می کند دل شب زنده دار فیض

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از دوری و هجران صحبت می‌کند و به زیبایی‌های عشق و محبت اشاره دارد. او می‌گوید که دوری از محبوب، روزگار را تلخ می‌کند، اما عشق همچنان زیبا و دلپذیر است. نگاه معشوق برای او مانند نوری است که همه چیز را زیباتر می‌کند. شاعر بر این باور است که عشق واقعی هرگز از بین نمی‌رود و حتی در سختی‌ها و ناامیدی‌ها، زیبایی‌ها و لذتی در عشق وجود دارد. همچنین، او به شادی و نشاطی که عشق به او می‌بخشد، اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود غم‌ها، عشق همیشه دل را شاد نگه می‌دارد.