شمارهٔ ۵۸۴

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: اردرویش۷ بیت

از چشم خویش باشد، باغ و بهار درویشصد رنگ گل برآرد، اشک از کنار درویش

گر سیل فتنه گیرد، روی زمین سراسراز جای خود نجنبد، کوه وقار درویش

مهر، آیت جمالش، کین جلوه جلالشهستند چرخ و انجم در اختیار درویش

ای منکر طریقت، بر جان خود ببخشایتیغ برهنه باشد، جسم فگار درویش

گر باد فتنه عالم، بر یکدگر برآردحاشا شود پریشان، مشت غبار درویش

هم عاشق است و معشوق،هم شاهد است و مشهودعقل آگهی ندارد، ازکار و بار درویش

جان حزین مسکین، از فقر زندگی یافتآب حیات باشد، در جویبار درویش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف مقام و منزلت درویش می‌پردازد. او اشاره می‌کند که درویش با چشم خود به زیبایی‌های باغ و بهار می‌نگرد و اشک از شادی او بر گل‌ها می‌ریزد. حتی اگر بلایای طبیعی زمین را دربر بگیرد، درویش ثابت و استوار باقی می‌ماند. جمال و جلال درویش موجب می‌شود که کائنات در تسلط او باشند. شاعر خطاب به منکران طریقت می‌گوید که وجود درویش مانند تیغ برهنه‌ای است. درویش در میان طوفان‌ها و فتنه‌ها از آرامش خود خارج نمی‌شود و او هم عاشق و هم معشوق است. در نهایت، زندگی او از فقر با ارزش و سرشار از آب حیات است.