شمارهٔ ۳۰۷

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ادرفتهباشد۷ بیت

ای وای بر اسیری، کز یاد رفته باشددر دام مانده باشد، صیاد رفته باشد

از آه دردناکی سازم خبر دلت راروزی که کوه صبرم، بر باد رفته باشد

رحم است بر اسیری، کز گرد دام زلفتبا صد امیدواری، ناشاد رفته باشد

شادم که از رقیبان دامن کشان گذشتیگو مشت خاک ما هم، بر باد رفته باشد

آه از دمی که تنها با داغ او چو لالهدر خون نشسته باشم، چون باد رفته باشد

خونش به تیغ حسرت یارب حلال باداصیدی که از کمندت، آزاد رفته باشد

پرشور از حزین است امروز کوه و صحرامجنون گذشته باشد، فرهاد رفته باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با حسرت و اندوه از درد اسیر بودن و ناپدید شدن محبوبش سخن می‌گوید. او از غم و ناراحتی ناشی از جدایی و فراموشی می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که اگر روزی صبرش به پایان برسد و از دردش خبر بگیرد، چه عواقبی خواهد داشت. همچنین، او از رقیبانش شاد است که از عشق او فاصله گرفته‌اند، هرچند خود را با احساساتی شدید و دردناکی در این جدایی مواجه می‌کند. در نهایت، او به یاد مجنون و فرهاد، دو معشوقه معروف، اشاره می‌کند و حسرت و غم ناشی از نبودن‌ها را ابراز می‌کند.