شمارهٔ ۳۰۲
کند بر تخت عزت جا، چو از تن جان برون آیدبه شاهی می رسد یوسف، چو از زندان برون آید
ز بس از درد هجران زندگانی گشته دشوارمرگ جان بی تو چون تار نفس آسان برون آید
ز تیر غمزهٔ او بس که دارد دل جراحت هانفس از سینه خون آلود، چون پیکان برون آید
سپر گر مانع تیر قضا گردد، تواند شدکه دل از عهدهٔ آن کاوش مژگان برون آید
به پای خُم من مخمور، لب بر خاک می مالمسبوی قسمتم خشک از دل عمّان برون آید
ز کودک مشربی ها می خورد زاهد غم روزیکه از کام حریصش لقمه چون دندان برون آید
حزین احسانی از مژگان تر در کار دریا کنکه تا کام صدف از منّت احسان برون آید