غزل شمارهٔ ۷۳
خوش آنکه نشینیم میان گل و لالهماه و تو به کف شیشه و در دست پیاله
در طرف چمن ساقی دوران می عشرتدر ساغر گل کرده و پیمانهٔ لاله
بر سرو و سمن لؤلؤ تر ریخته بارانبر لاله و گل در و گهر بیخته ژاله
وز شوق رخ و قامت تو پیش گل و سروبلبل کند افغان به چمن فاخته ناله
ای دلبر گلچهره که مشاطهٔ صنعتبالای گل از سنبل تر بسته کلاله
آهنگ چمن کن که به کف بهر تو داردگل ساغر و نرگس قدح و لاله پیاله
عید است و به عیدی چه شود گر به من زاریک بوسه کنی زان لب جان بخش حواله
گفتی چه بود کار تو هاتف همهٔ عمرهر روز دعا گوی توام من همه ساله