غزل شمارهٔ ۱۷
قاصد به خاک بر سر کویش فتاده کیستبر خاک آستانهٔ او سرنهاده کیست
چون بر سمند آید و خلقیش در رکابهمراه او سوار کدام و پیاده کیست
در کوی او عزیز کدام است و کیست خاردر بزم او نشسته که و ایستاده کیست
عزت ز محرمان بر او بیشتر کراستدارد کسی که حرمت از ایشان زیاده کیست
آن کس که ساغر می نابش دهد کداموان کس که میستاند از او جام باده کیست
رندی که باز بسته در عیش بر جهانتنها به روی او در عشرت گشاده کیست
اغیار سر نهاده فراغت به پای یارمحرومتر ز هاتف از پا فتاده کیست