شمارهٔ ۱

۱۹ بیت

تجافی طبیبی نائیا عن‌دوائیااخلای خلوتی ابیت و دائیا

بنی ام قد ابکی دما و تروننیفما بالکم لاترحمون بکائیا

الم یان اخوانی لکم ان ترحمواعلیکم کئیبا فی دمی اللیل باکیا

فصرت ولا ادری من‌الیوم لیلتیولا عن یمینی لو نظرت شمالیا

اذا غالنی یا قوم دائی خلالکمو مت فممن یطلبون بثاریا

فقوموا بلامهل و شوقوا مطیکمالی کعبه الامال دار الامانیا

الی بلدة حفت بکل مسرةالی بلدة اضحت من الهم خالیا

الی بلدة فیها هوای و منیتیالی بلدة فیها جیبی ثاویا

قفوا عنده مستانسین و بلغواالیه سلامی ثم بثوا غرامیا

و قصوا له همی و کربی و لوعتیو شدة اسقامی و طول عنائیا

و کثرة آلامی و قلة حیلتیو طول مقاساة النوی و اصطباریا

و قولواله یا صاح یا غایة المنیو قاک اله العالمین الدواهیا

امن طول ایام الفراق نسیتنیو حاشاک ان تنسی محبا موافیا

ام اخترت غیری من محبیک مؤثراو حاشاک ان تعتاضنی بسوائیا

نسیت عهودا بیننا و نقضتهافیاویح نفسی ما حسبتک ناسیا

مضی‌العمر فی ضر من‌العیش و انقضیو ما الدهر الاباخل عن مرامیا

الی الله اشکو لیلة مد لهمةعلی‌العین ارخت من دجاها غواشیا

الی الله اشکو من هموم صغارهایحاکی الجبال الشامخات رواسیا

سئمت حبیبی من انیتی ورنتیو اصغاء آلامی و طول مقالیا

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری است که در آن شاعر از درد و غم جدایی و فراق می‌گوید. او به یاد عشق و دوایی که از آن می‌دید می‌افتد و از دوستانش می‌خواهد که به او رحم کنند و در غم او شریک شوند. شاعر از شب‌های طولانی و بی‌خوابی‌هایی که به خاطر فراق محبوبش می‌کشد، صحبت می‌کند و به یاد روزها و لحظه‌های خوشی که با محبوبش گذرانده، دلتنگی‌اش را ابراز می‌کند. او به یاد قول و قرارهایی که با عشقش داشته، حسرت می‌خورد و از خداوند کمک و آرامش می‌طلبد. به طور کلی، این شعر دربرگیرنده احساساتی عمیق از عشق، غم، یاد و آرزوی وصال است.