شمارهٔ ۲ ۲ بیت این قطعه در چهارمقالهٔ نظامی عروضی ذیل حکایتی از قول احمد بن عبدالله خجستانی از دیوان حنظلهٔ بادغیسی نقل شده است. مهتری گر به کام شیر در استرو خطر کن ز کام شیر بجوی یا بزرگی و عز و نعمت و جاهیا چو مردانت، مرگ رویاروی