شمارهٔ ۴۷
بردی دل من ز چشم مخمورای چشم بدان ز چشم تو دور
چشمت مرساد چشم کامروزدر چشم منی چو چشمه نور
ای چشم و چراغ من نگوئیتا چشم تو از چه گشت مخمور
تا بر رخ تو فتاد چشممیک لحظه نئی ز چشم من دور
از چشم بدان بترس زنهارای گشته به چشم خویش مغرور
بی چشم تو چشم مجد همگرشد چشمه خون و هست معذور