شمارهٔ ۲۵
کجا از دوزخ اندیشد تنی کز مهر تو سوزدچرا یاد بهشت آرد دلی کز مهرت افروزد
گر افلاطون شود زنده شود شیدا و چون بندهز عشق آن لب و خنده زلفظش ابجد آموزد
روا باشد به جان تو که در دور زمان تودل نامهربان تو ز جانم وام کین تو زد
دل آزارا جگر سوزا بسا شبها بسا روزادلم با عشق جان سوزا به راهت دیده بر دوزد
ز وصلت گر شوم خرم مگر یکدم ز نم بی غمبسا شادی کزان یکدم دل پر دردم اندوزد
منم کز رنج بیداری به روز آرم شب تاریبدین خواری بدین زاری دلت بر من نمیسوزد