شمارهٔ ۷۸
ای داده بیاد دوستداریاین بود وفا و عهد و یاری
آخر دل ریش دردمندمتا چند بدست غم سپاری
از زلف تو حاصلی ندیدمجز شیفتگی و بیقراری
ای جان عزیز بر ضعیفانتا چند کنی جفا و خواری
هر چند که سوختی به جورکردم من خسته سازگاری
گفتم مگر از سر ترحمدست از ستم و جفا بداری
چون نیست امید آنکه روزیبر عاشق خسته رحم آری
آن به که ز صبر رخ نتابمباشد که مراد دل بیابم
در سختی عشق گر بمیرممن دل ز غم تو برنگیرم
بی شک دل ماه خور بگیردگر سوی فلک رسد نفیرم
پیوسته کمان ابروانشاز غمزه همی زند به تیرم
نتوان بقلم نوشت شوقشگر پیر فلک شود دبیرم
پیر غم عشقم ار چه طفلمطفل غم عشقم ار چه پیرم
دارم سر انکه همچو سعدیبنشینم و صبر پیش گیرم
چون کرد زمانه ی ستمگاردور از تو به بند غم اسیرم
آن به که ز صبر رخ نتابمباشد که مراد دل بیابم
ای راحت جان بیقرارمامید دل امید دارم
شادم بغمت که در همهسوز غم توست سازگارم
تا رفته ی از کنارم ایدوستیکباره ز خویش بر کنارم
در آرزوی وصال حالیعمری بفراق میگذارم
تا مرگ نگیردم گریبانمن دست زدامنت ندارم
چون هیچ نشد بسعیکام خسته ی فگارم
آن به که ز صبر رخ نتابمباشد که مراد دل بیابم
ای زخم غم تو مرهم دلعشق تو انیس و محرم دل
زلف تو کمند گردن جانلعل تو نگین خاتم دل
ابروی تو بود شحنه ی جانچون چشم تو گشت حاکم دل
او در دل ما و ما در آتشما را غم اوست نی غم دل
نزدیک شد آنکه من بدوریگیرم سر خویش یا کم دل
حافظ چو شود اگر بیابینوری ز حضور عالم دل
چون ملک وصال او نگرددآسان آسان مسلم دل
آن به که ز صبر رخ نتابمباشد که مراد دل بیابم