شمارهٔ ۶۰
تنم ز رنج فراوان همی نیاسایددلم از انده بی حد همی بفرساید
ز بس غمان که بدیدم چنان شدم که مرااز این و آنچه غمی پیش چشم نگراید
که گر ببیند بدخواه من مرا روزیبه چشم او رخ من زردنگ ننماید
چو من به مهر دل خویش اندر این بندمحجاب دور کند فتنهای پدید آید