شمارهٔ ۴۱

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ماروترا۵ بیت

لطف باشد گر نپوشى از گداها، روت راتا به کام دل ببیند دیدهٔ ما، روت را

همچو هاروتیم دایم در بلاى عشق زارکاشکى هرگز ندیدى دیدهٔ ما، روت را

کى شدى هاروت در چاه زنخدانش اسیرگر نگفتى شمه‌اى از حسن او ماروت را

بوى گل برخاست گویى در چمن‌ها، روت بودبلبلان مستند گویى دیده چون ما، روت را

تا به کى با تلخى هجر تو سازد اى صنمروى بنما تا ببیند حافظ ما، روت را

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوق خود می‌خواهد که چهره‌اش را از گداها پنهان نکند تا همگان از زیبایی او بهره‌مند شوند. او به عشق و درد و رنج ناشی از جدایی اشاره می‌کند و احساس غم و دلتنگی خود را بیان می‌کند. شاعر خود را شبیه به هاروت می‌داند که در بلا و عشق گرفتار شده است و آرزو می‌کند که معشوق هرگز چشمش به زیبایی او نیفتاده باشد. او همچنین به زیبایی چهره محبوبش و تأثیری که بر بلبلان دارد اشاره می‌کند و در نهایت از او می‌خواهد که برای رفع تلخی جدایی حاضر شود و رو به او بنماید.