شمارهٔ ۳۷

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ارداری۸ بیت

ای باد نسیم یار داریزآن نفحهٔ مشکبار داری

زنهار! مکن درازدستیبا طرهٔ او چه کار داری؟

ای گل! تو کجا و روی زیباشاو مشک و تو بار خار داری

نرگس! تو کجا و چشم مستشاو سرخوش و تو خمار داری

ریحان! تو کجا و خط سبزشاو تازه و تو غبار داری

ای سرو! تو با قد بلندشدر باغ چه اعتبار داری

ای عقل! تو با وجود عشقشدر دست چه اختیار داری؟

روزی برسی به وصل! حافظگر طاقت انتظار داری!

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از شاعر بزرگ ایرانی حافظ، به توصیف زیبایی‌های عشق و تفاوت‌های بین زیبایی‌ها می‌پردازد. شاعر به باد نسیم اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که با زیبایی معشوق تماس نگیرد. او زیبایی معشوق را با گل، نرگس، ریحان و سرو مقایسه می‌کند و نشان می‌دهد که معشوق برتری دارد. همچنین، او به عقل هشدار می‌دهد که در برابر عشق نمی‌تواند جایگاهی داشته باشد. در انتها، حافظ امیدواری خود را برای رسیدن به وصال معشوق ابراز می‌کند و از خواننده می‌خواهد که صبر کند.