شمارهٔ ۲۵
ای ز شرم عارضت گل کرده خویبر عرق پیش عقیقت جام می
ژاله بر لاله است یا بر گل گلابیا بر آتش آب یا بر روت خوی
میشد از چشم آن کمان ابرو و دلاز پی اش می رفت و گم می کرد پی
امشب از زلفت نخواهم داشت دسترو موذن بانگ می زن گو که حی
چون بنی عامر بسی مجنون شوندگر برون آید شبی لیلی زحی
نی دمی لب بر لب مطرب نهادچنگ را در زیر ناخن کرد پی
چنگ را بر دست مطرب نه دمیگو رگش بخراش و بخروشش ز پی
عود بر آتش نه و منقل بسوزغم مدار از شدت سرمای دی
آنکه بهر جرعه ای جان می دهدجامه زو بستان و جامی ده به وی
با تو زین پس گر فلک خواری کندباز گو در حضرت دارای ری
خسرو آفاق بخش آن کز سخاشنامه حاتم ز نامش گشت طی
جام می پیش آرو چون حافظ مخورغم که جم کی بود یا کاووس کی