گنج

شمارهٔ ۱۱۵ - رباعی

۲ بیت
گل را دیدم نشسته بر تخت شهیگفتا بشنو راستی از مرد رهی
من طفلم و بی گنه مرا می‌سوزندای وای به تو که پیری و پر گنهی