گنج

شمارهٔ ۱۰۴ - رباعی

۲ بیت
بنگر به چمن جمال فرخندهٔ گلگه گریهٔ ابر بین و گه خندهٔ گل
سرو ار چه به آزادی خود می‌نازداز راستیی که داشت شد بندهٔ گل