غزل شمارهٔ ۷۰

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: رنیست۹ بیت

مردم دیدهٔ ما جز به رُخَت ناظر نیستدل سرگشتهٔ ما غیرِ تو را ذاکر نیست

اشکم احرامِ طوافِ حَرَمَت می‌بنددگرچه از خونِ دلِ ریش دمی طاهر نیست

بستهٔ دام و قفس باد چو مرغ وحشیطایر سِدره اگر در طلبت طایر نیست

عاشقِ مفلس اگر قلبِ دلش کرد نثارمَکُنَش عیب که بر نقدِ روان قادر نیست

عاقبت دست بدان سروِ بلندش برسدهر که را در طلبت همتِ او قاصر نیست

از روان بخشی عیسی نزنم دَم هرگززان که در روح فَزایی چو لبت ماهر نیست

من که در آتشِ سودای تو آهی نزنمکِی توان گفت که بر داغ، دلم صابر نیست

روز اول که سرِ زلفِ تو دیدم گفتمکه پریشانیِ این سلسله را آخر نیست

سر پیوند تو تنها نه دلِ حافظ راستکیست آن کِش سَرِ پیوند تو در خاطر نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر در بیان عشق و دلبستگی عمیق شاعر به معشوق خود است. شاعر اقرار می‌کند که تنها نگاهش به معشوق است و دلش هیچ چیز دیگری را نمی‌سازد. او اشک‌هایش را نشانه از عشق و ارادتش می‌داند و بر این باور است که عشق واقعی نیازمند فداکاری است. همچنین اشاره می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند در طلب عشق واقعی ناکام بماند، به شرطی که اراده و همت داشته باشد. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که هیچ چیز نمی‌تواند عشق او را کم‌رنگ کند و تنها پیوند او و معشوقش برایش اهمیت دارد.