غزل شمارهٔ ۴۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: هدانست۹ بیت

به کویِ میکده هر سالِکی که رَه دانستدری دگر زدن اندیشهٔ تَبَه دانست

زمانه افسر رندی نداد جز به کسیکه سرفرازیِ عالَم در این کُلَه دانست

بر آستانهٔ میخانه هر که یافت رَهیز فیضِ جامِ مِی اَسرار خانقَه دانست

هر آن که رازِ دو عالم ز خطِ ساغَر خواندرُموزِ جامِ جم از نقشِ خاکِ ره دانست

ورایِ طاعتِ دیوانگان ز ما مَطَلَبکه شیخِ مذهبِ ما عاقلی گُنَه دانست

دلم ز نرگسِ ساقی اَمان نخواست به جانچرا که شیوهٔ آن تُرکِ دل سیه دانست

ز جورِ کوکبِ طالع ،سَحَرگَهان چشممچنان گریست که ناهید دید و مَه دانست

حدیثِ حافظ و ساغر که می‌زند پنهانچه جایِ محتسب و شِحنه، پادشَه دانست

بلندمرتبه شاهی که نُه رِواقِ سِپِهرنمونه‌ای ز خَمِ طاقِ بارگَه دانست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مفهوم میکده و جام می اشاره می‌کند و می‌گوید هر کس که راه درست را بشناسد، قادر به درک واقعیات و اسرار جهان است. او به نوعی به اهمیت رندی و آزاداندیشی اشاره می‌کند و می‌گوید که زمانی که به میخانه می‌رسیم، هر فردی می‌تواند از فیض آن بهره‌مند شود. همچنین، شاعر بر این نکته تأکید دارد که رازهای هستی نه در طاعت و عبادت، بلکه در درک دو عالم و عشق به میخانه نهفته است. او در انتها نیز به بلندمرتبه بودن انسان اشاره می‌کند و اینکه مقام و لطافت روحی او به مراتب بالاتر از هر گونه جنبه ظاهری یا مقامات دنیوی است.