غزل شمارهٔ ۴۵۶

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: لباشی۷ بیت

نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشیکه بسی گُل بدمد باز و تو در گِل باشی

من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوشکه تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی

چنگ در پرده همین می‌دهدت پند ولیوعظت آن گاه کند سود که قابل باشی

در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر استحیف باشد که ز کار همه غافل باشی

نقد عمرت ببرد غصهٔ دنیا به گزافگر شب و روز در این قصهٔ مشکل باشی

گر چه راهی‌ست پر از بیم ز ما تا بر دوسترفتن آسان بود ار واقف منزل باشی

حافظا گر مدد از بخت بلندت باشدصید آن شاهد مطبوع‌شمایل باشی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به اهمیت شادی و معناداری زندگی اشاره دارد. شاعر از فرد می‌خواهد که در روزهای نوبهار با دل خوش زندگی کند و از غم‌ها دوری کند. او تأکید می‌کند که انسان باید خود آگاه باشد و در انتخاب‌هایش زیرک باشد. همچنین، زندگی پر از تغییرات است و هر لحظه دارای ارزش و معناست. غصه‌های دنیا نباید موجب غفلت از حال و زندگی واقعی شود. اگرچه راه به سمت دوست و آرزوها پر از چالش است، اما آگاهی و فهم درست می‌تواند مسیر را آسان‌تر کند. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که اگر بخت با انسان یار باشد، می‌تواند به موفقیت و خوشبختی دست یابد.