غزل شمارهٔ ۴۴۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انبودی۶ بیت

چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی؟که حال ما نه چنین بودی ار چنان بودی

بگفتمی که «چه ارزد نسیم طرهٔ دوست؟»گرم به هر سر مویی هزار جان بودی

برات خوش‌دلی ما چه کم شدی یا ربگرش نشان امان از بد زمان بودی

گرَم زمانه سرافراز داشتی و عزیزسریر عزتم آن خاک آستان بودی

ز پرده کاش برون آمدی چو قطرهٔ اشککه بر دو دیدهٔ ما حکم او روان بودی

اگر نه دایرهٔ عشق راه بربستیچو نقطه حافظ سرگشته در میان بودی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوع عشق و دل‌تنگی اشاره می‌کند و به هم‌تسلی دوست و معشوق خود می‌اندیشد. او بیان می‌کند که اگر دل معشوق مهربان بود، حال او این‌گونه نمی‌بود. شاعر از نسیم طره دوست سخن می‌گوید و احساس می‌کند که زندگی بی‌دوست بی‌ارزش است. او به خداوند دعا می‌کند که دل او را از سختی‌های زمانه رهایی بخشد و می‌خواهد که معشوقش از پشت پرده‌ها بیرون بیاید و شامل حال او شود. در نهایت، شاعر به عشق و سرگشتگی خود اشاره کرده و خود را در دایره عشق احساس می‌کند.